ماجرای پیشگویی امام علی(ع) درباره کربلا و شهادت امام حسین(ع) چه بود؟

به گزارش خبرنگار مهر، حجت‌الاسلام والمسلمین حسینی قمی، استاد حوزه به مناسبت ایام محرم به سخنرانی پرداخته و طی سخنانی با تبیین یکی از اصول بنیادین امامت اظهار کرد: بر اساس مبانی کلامی، امام باید داناترین فرد جامعه باشد و وجود فردی آگاه‌تر از امام، اصل امامت را با چالش مواجه می‌کند. هدایت جامعه نیازمند برخورداری امام از بالاترین مراتب علم و آگاهی است.

وی با اشاره به فرازهایی از نهج‌البلاغه از جمله «فاسألونی قبل أن تفقدونی» و «سلونی عن طرق السموات» گفت: این تعابیر صرفاً ادعایی لفظی نیست، بلکه نشان‌دهنده گستره علمی امیرالمؤمنین(ع) و اتصال دانش ایشان به منبعی فراتر از علوم متعارف بشری است.

این استاد حوزه با استناد به آیات قرآن کریم درباره علم غیب تصریح کرد: علم غیب به صورت ذاتی مختص خداوند متعال است، اما پروردگار بخشی از این علم را به پیامبران و اولیای برگزیده خود عطا می‌کند. این علم، عطایی الهی است و هیچ منافاتی با اصل توحید ندارد.

وی با اشاره به گزارش‌های ابن ابی‌الحدید در شرح نهج‌البلاغه خاطرنشان کرد: پیشگویی‌های متعدد امیرالمؤمنین(ع) درباره حوادث آینده، از جمله ظهور حجاج بن یوسف، جنگ نهروان و سرنوشت خوارج، نمونه‌هایی از علم لدنی آن حضرت است که حتی برخی اندیشمندان غیرشیعه نیز به آن اذعان کرده‌اند.

این استاد حوزه در ادامه به روایت هرثمه درباره سرزمین کربلا اشاره کرد و گفت: امیرالمؤمنین(ع) سال‌ها پیش از واقعه عاشورا، محل شهادت امام حسین(ع) و یاران باوفای ایشان را معرفی کرده و از حوادث این سرزمین خبر داده بودند.

وی افزود: آن حضرت درباره شهدای کربلا فرمودند که آنان بدون حسابرسی و پرسش وارد بهشت می‌شوند؛ موضوعی که نشان‌دهنده آگاهی امام از حقایق پنهان عالم و سرنوشت انسان‌ها است.

حجت‌الاسلام والمسلمین حسینی قمی با تأکید بر ضرورت شناخت صحیح جایگاه امامت اظهار داشت: امامت صرفاً یک منصب سیاسی یا مدیریتی نیست، بلکه امام به منبع علم الهی متصل است و جامعه را بر اساس دانشی فراتر از شناخت‌های عادی هدایت می‌کند.

وی ادامه داد: شناخت این جایگاه، انسان را در برابر فتنه‌ها و پیچیدگی‌های زمانه مصون می‌سازد؛ زیرا امام حقایقی را می‌بیند که برای دیگران آشکار نیست و تصمیم‌های او بر پایه آگاهی از پیامدها و آینده امور اتخاذ می‌شود.

این استاد حوزه با اشاره به برخی پرسش‌ها درباره مواضع تاریخی ائمه(ع) تصریح کرد: ارزیابی تصمیم‌های امامان با معیارهای محدود بشری صحیح نیست، زیرا آنان با علم الهی و آگاهی از مصالح بلندمدت اسلام و جامعه اسلامی تصمیم‌گیری می‌کنند و آثار این تصمیم‌ها گاه در نسل‌های بعد آشکار می‌شود.

وی در پایان خاطرنشان کرد: امام تجلی علم الهی و راهنمای حقیقی مسیر بندگی است و مؤمنان باید با شناخت این جایگاه، به هدایت او تمسک جویند؛ چراکه علم امام عطیه‌ای الهی و نشانه حقانیت و شایستگی او برای هدایت انسان‌ها در مسیر سعادت است.